renjerot.web-log.nl

De eerste week voorbij

Vrijdag al was de eerste manuele therapie. Er gaat een wereld voor je open als je dat nooit ondergaan hebt. Eerst moest de bewuste plek gelokaliseerd worden, dat ging best snel. Vervolgens is die plek 10 minuten hardhandig gemasseerd waarbij je slechts met heel veel fantasie nog voor kunt stellen dat het voor je bestwil is. Vervolgens werden mijn benen bijkans uit de kom getrokken, ook dat is er erg goed kennelijk en ten slotte volgden een aantal kunstjes op de bank die je in de Kamasutra niet aantreft. Maar...ik heb vertrouwen in de deskundigheid van de therapeut en we gaan (al dan niet) vrolijk verder, dinsdagochtend de volgende marteling.

De schatting is dat ik over 3 à 4 weken weer kan gaan hardlopen, afhankelijk van de vorderingen. Ik moet wel zeggen dat nu ik niet loop, ik nauwelijks voel dat ik iets heb. Alleen na lang zitten is het vervelend. Lopen dus niet, dus vanmorgen heb ik me maar richting fitness begeven want niets doen is geen optie. 2 uurtjes fitness, met daarin 3 kwartier fietsen geeft me niet de lol en ontspanning die lopen me geeft, maar vooruit maar.

Al is het behelpen, het geeft ook wat afleiding van de dagelijkse ergernis die vanuit Den Haag over je heen gestort wordt. Tja, ik weet het...ergeren helpt niet, veranderen kan je het ook niet maar gelaten accepteren zit niet zo in mijn systeem.

Nadat de roversbende van JPB en Bos eerst de meest ingrijpende wijziging in de sociale zekerheid in decennia, in 2 weken erdoor geramd hebben, zijn nu alle Stasi-registers opengetrokken met een beslissing over het rekening rijden. Dus als je tot je 67e naar je werk rijdt, betaal je ook langer dat rekening rijden, handig.

Werkgevers doen net of ze blij zijn met het AOW-besluit maar de kans is groot dat ze 60+ers evengoed vroegtijdig terug over de schutting naar de overheid gooien, ze zijn immers minder productief, vaker ziek en relatief duur. Bovendien komt er niet meer werk in het land van langer werken. De overheid weet natuurlijk dat de werkgevers dat doen en helpen ze met rigoreuze plannen voor de ontslagprocedure. Dat moet sneller (lees: goedkoper) kunnen! En als je dan vervolgens nog even de WW-uitkering in duur en hoogte beperkt, past het hele huis mooi in elkaar. Nu alleen nog even de bedrijfspensioenen aanpassen zodat die ook niet meer op je 65e ingaan maar met je 67e, en het verhaal is compleet. Dat dit gaat gebeuren is zeker.

Het rekeningrijden is wat anders. Eurlings zegt dat het de automobilist niet meer gaat kosten...hahahaha. Ooit een politieke beslissing gezien die niet meer gaat kosten? Wat als een je auto hebt en dus voorlopig geen BPM bespaart? En hoe groot is de kans dat de zieltogende automobielbranche dat "gat" in de prijzen van auto's niet gaat opvullen..? En wat te denken van nieuwe belastingen van de Provincie die de "opcenten" van de motorrijtuigenbelasting gaan missen? Hoe naief kan je zijn als je gelooft dat het niet meer gaat kosten.
Bijkomend voordeel voor onze zorgzame politici is dat je dus als automobilist tot op de meter en de minuut te volgen bent. En die bestanden worden niet bewaard en voor anderen doeleinden gebruikt..? Daarom de kwalificatie "Stasi-praktijken", in de voormalige Sowjet Unie waren ze zo ver nog niet eens.
"Heb je iets te verbergen?", vragen ze vaak als je bezwaren uit. Dat is niet het punt, het punt is dat het ze in feite geen (@*&$(^#$&^(@) aangaat waar je bent, wat je doet en hoe je erheen gaat. Registratiedrift, privacyondermijning, alles in kaart brengen... De jodenvervolging verliep in de 40-er jaren in Nederland zo enorm snel omdat toen ook al die verzamelwoede van privacygegevens er hier inzat...je ziet wat er van kan komen.

Het is misschien dom en nutteloos je over dat soort dingen druk te maken, maar het lukt mij niet erg goed om ja-knikkend en amen-zeggend alles voor zoete koek te slikken. Ben benieuwd of ik nu de KGB AIVD aan de deur krijg... :)

Ik denk dat ik maar veel ga fitnessen deze week...dan heb ik minder tijd om de krant te lezen en het nieuws te zien.

Bekkentrekker

De pijnlijke erfenis van Terschelling verdiende snelle aandacht en zodoende was ik gisteren al bij de fysiotherapeut van de sportschool om het euvel nader te laten bekijken.
Helaas wist de man er ook niet geheel zeker raad mee en hij adviseerde me dan ook om een afspraak te maken met Dr. IJzermans, een sportarts die gespecialiseerd is in hardlopen. Dat moesten we dus hebben! Snelle actie zorgde ervoor dat ik al vanmiddag daar terecht kon.

Ik moet zeggen, hij ging grondig te werk! Even vreesde ik daar met één blessure te zijn binnengekomen en met een reeks blessures het pand weer te verlaten, maar het geduw en getrek aan mijn benen was kennelijk nodig om de juiste diagnose te stellen. Ondanks dat de pijn duidelijk bij mijn bekken zat, bekeek hij mijn schoenen, stand van de voeten, afwikkeling en stand van mijn bekken. Nu ben ik gezegend met een scheefstaand bekken en een anderhalve centimeter langer linkerbeen dan rechterbeen, maar dat kon volgens hem de reden niet zijn. Dat schijnen geen grote verschillen te zijn...

Uiteindelijk legde hij zijn hand precies op de pijnlijke plek en drukte even door, waarbij ik maar net een krachtterm in wist te slikken en hij zijn bevestiging had. Het rampgebied is de bovenkant van mijn bekkenbeen, waar een korte pees naar het heupbeen schijnt te lopen. En dat is de boosdoener omdat er een scheurtje in zit, naar het botvlies toe. Hoe verzin je zo'n naam? Een "trekker" tussen bekken en heup, die als je die blesseert letterlijk een "bekkentrekker" wordt, van pijn dus.

Ik had nog even gedacht aan een zenuw, dan een pees...in plaats van een bekkentrekker had ik immers ook een zenuwpees kunnen zijn. Anyway, daarmee was duidelijk was er loos was.
Nu nog even een oplossing. Het advies is om in ieder geval zooltjes aan te schaffen, geen orthopedische dingen maar gewoon inlegzooltjes, hij noemde MySole Stabilizer van Fisher om meer stevigheid via de voet aan het bekken te geven. Min of meer om de holte in de middenvoet wat op te vullen en teveel kanteling van het bekken te voorkomen.
Daarnaast is manuele therapie nodig dus die reeks gaat morgen geboekt worden en in afwachting van de vorderingen wordt het sterk afgeraden te hardlopen. Hoewel erg eigenwijs van aard, ben ik sterk van plan me daaraan te houden. Ware het niet de adviezen, dan toch wel de pijn als ik al gewoon wandel, die me overtuigt van de zin daarvan.

Wat die manuele therapie precies inhoudt weet ik nog niet, er werd gesproken over massage (er zit kennelijk op die rand van het bekken een erg hard stuk pees), mogelijk oefeningen en God weet wat er niet meer voor opwindende ingrepen voor me in het verschiet liggen. Als het erg leuk is stop ik met hardlopen en ga ik me daarop richten.

Ondertussen mag ik fietsen (dat ga ik dan ook zeker doen om in beweging te blijven) en zwemmen (dat ga ik dus niet doen omdat het niet de bedoeling van de schepping is dat mensen zich door het water voortbewegen --> lees: ik heb daar een hekel aan). En fitness ook, mits ik die plek niet belast. Nu dus zo snel mogelijk aan de slag, van niet lopen word ik chagrijnig.

Het lastigste zal het zijn om genoeg geduld te hebben, maar er zit niets anders op. Aken en Keulen zijn ook niet op één dag gebombardeerd gebouwd dus moeten we het ermee doen. In ieder geval is hiermee maar weer eens aangetoond waarom mijn weblog heet zoals het heet. Wordt vervolgd....

Ik zag twee beren...

Alle barre reizen van de laatste weken werden dit weekend afgesloten met Terschelling, op berenjacht. Vrijdagochtend ging het richting Harlingen, een kleine 300 km met de auto en daarna met de veerdienst naar Terschelling.
De overtocht duurde 2 uur en vervolgens bracht de bus ons gratis en voor niets (altijd lekker voor Zeeuwen) naar Paal 8 in West. Mooi hotel na de ontberingen in Kiev.
De zaterdag begon bewolkt maar er viel maar één stevige bui...toen wij op het strand liepen. Timing is alles! De rest van de dag was het zonnig en lekker fris dus tijd om wat rond te kijken in Terschelling-West en nadien terug naar het hotel om ons bezig te houden met niets doen.

Ik zag wel wat op tegen de halve marathon omdat mijn heup nog niet functioneerde zoals het hoorde, maar het moest en zou gebeuren. En het was mistig, niet een beetje mistig maar echt potdicht in de ochtend. Ruim voor de start waren we in de buurt van de start, nog even een bak koffie gedronken en net voor ik me in het startvak wilde vervoegen liepen we RONALD tegen het snelle lijf.

Hij begon net een beetje zenuwachtig te worden voor zijn marathon maar ondanks dat, of juist dankzij dat, liep hij wat later een juweel van een pr, grote klasse!!
Ik heb me daarna ergens achter in het startvak geparkeerd met de bedoeling op het gemak te gaan hobbelen, niks tijden of tempo, gewoon lekker lopen zonder doelen of illusies...ik vond dat een heel goed voornemen van mezelf :)
Maar ja, als je dan op weg gaat en lekker loopt, en je komt tot de conclusie dat het best lekker gaat, begint het toch weer wat te kriebelen en een "stel je voor dat...." gevoel steekt de kop op. Ondertussen voelde ik de heup wel een beetje maar niets verontrustends. De 5 km gingen in de mist voorbij in 28'31". En laat dat nu precies een tempo zijn van 2 uur voor een halve. Maar ach, het was nog ver en we zouden wel zien.
Ondertussen had ik het gevoel dat ik alleen nog maar vals plat omhoog had gelopen maar dat gevoel zou tot de finish zou blijven. Ik kwam tot de conclusie dat, tenzij ze ondertussen Terschelling hadden opgehoogd wat niet waarschijnlijk leek, dit niet mogelijk was dus het aan mij moest liggen.
Heel Terschelling was volgebouwd met beren, auto's, tuinstoelen, vlaggen en ramen. Grappig :) En zo naderde de 10 km en de tijd wees 56'50" aan. Verrek...nog steeds op schema voor de 2 uur, wie had dat gedacht. Nou ja, op zo'n moment bleek ik mentaal wel zo zwak dat ik de oorspronkelijke plannen liet varen.
Geheel tegen gezond verstand en de langzaam meer opspelende heup in, ging ik meer op mijn km tijden letten. En jawel, het wachten was op de man met de hamer, nu eens niet de spreekwoordelijke maar de letterlijke, gemonteerd op een tractor.
Bij km 12 ging het het strand op en dat gaf het laatste zetje tegen mijn wankele heup. Gelukkig waren het slechts 2,5 km strand maar het was de bottle-neck. Mijn heup was het nu echt beu en "gevoelig" werd "pijnlijk" maar uit te houden (al wist ik wel dat ik niet slim bezig was).
De km tijden gingen op het strand boven de 6' en later zo rond de 6'. De laatste km's waren niet echt een genot, kan ik zeggen. De entourage was geweldig, enthousiaste mensen en aanmoedigingen maar ik wilde alleen maar over de streep. Moe was ik niet echt, hartslag was dik in orde, alleen de pijn was niet meer te harden. Dat de 2 uur niet te halen was, was me net op het strand al duidelijk geworden.

En zo gebeurde het dat ik na 2u02'33" het finishvod passeerde en me in de afgrijselijke massa stortte om mijn medaille en shirt te bemachtigen. Het zou me niet gebeuren dat ik dat zou missen na mijn helletocht.
Al met al was ik met de tijd best blij, gezien de omstandigheden. Als die heup niet had dwarsgezeten had ik absoluut onder de 2 uur kunnen binnenkomen, ik had verder nergens last van...(behalve dan ergernis over mezelf). Na de prooi te hebben veroverd hebben we nog even koffie gedronken in Zeezicht en nadat ik daar ruim een half uur had gezeten was het echt helemaal mis met mijn heup. Strompelend naar de bus en naar het hotel...met meer dan een beetje pijn.

Het nachtje slapen heeft er ook geen goed aan gedaan, de terugtocht naar huis ging best waar het bussen, boten en auto betrof...niet waar het lopen betrof. Net in de middag waren we weer terug in het Zeeuwse. Eerst de fysio gebeld, morgen na het werk wordt er naar gekeken wat het kan zijn en wat gedaan (of nagelaten) moet worden. Ik vrees dat het even niet lopen wordt, zoals nu kan het gewoon niet, ik kan niet eens gewoon stappen. Wordt vervolgd....

Maar al met al was het een leuk weekend. De eerste keer op Terschelling terwijl ik Texel en Ameland al vliegend had bezocht. Heerlijk rustig daar, lekker simpel op de fiets of met de bus voor € 1, geen gedoe met ov-chipkaarten of van de sokken gereden worden. Ruimte, strand en zee...wat wil je nog meer?

Tenslotte nog wat plaatjes van de zaterdag, nadat de zondvloed over ons was uitgestort en de zon weer was opgedoken:

En morgen wacht weer een gewone werkdag. Even geen zakenreizen in het verschiet dus ook geen smeuïge verhalen of aardrijkskunde en/of geschiedenislessen.

Wat nu alleen nog rest is het bijlezen van 110 logjes. Dat gaat me vanavond niet allemaal meer lukken maar ook dat gaat goed komen.

Van hot naar haar

En ook de reis naar Ukraïne is weer verleden tijd. Prettig voor mij maar helaas voor de lezer waren er geen bizarre avonturen in het vliegtuig, geen vetkleppen naast me, geen heftige turbulentie, geen uitzendkracht als piloot...het is niet anders.
De vlucht maandag ging probleemloos, al is bijna 3 uur vliegen voor mij wel genoeg. Dan ben ik het zat. De douane in Ukraïne stelt nog steeds heel veel prijs op die vodjes "inreisdocumenten" die je moet invullen. Je houdt daarmee natuurlijk weer een hoop mensen aan het werk.
Het nieuws had het al gemeld, in het land heerste een aan paniek grenzende angst voor de Mexicaanse griep. Op het vliegveld, op straat, in het hotel....talloze mensen gingen verscholen achter mondkappen alsof dat het ultieme middel ertegen is. Maar goed, als iedereen zo'n ding draagt, dan hoef ik het niet meer te doen...toch?

Over het werk zal ik het niet hebben. Over het hotel ook niet, dat was wat sobertjes maar gezien de weinige uren dat ik er was, best te doen. Wat wel aardig was, was dat er even gelegenheid was iets anders te zien dan kantoren en papierwerk. Een heel kort toertje Kiev met een blik op het monument wat herinnert aan de genocide in de jaren 1932 en 1933. 7 miljoen Ukraïners opzettelijk uitgehongerd door de Rusland. Bezit van 5 of meer aren koren werd bestraft met jarenlang werkkamp waarbij overleven (ook)  een illusie was. Het ontaardde in kanibalisme om in leven te blijven. Het westen wist het wel maar deed niets omdat de Russen zeiden dat het niet waar was....

Het beeld van het meisje wat er uitgemergeld uitziet, symboliseert de ellende. Ze draagt de bewuste 5 korenaren in hand, samen met bloemen. Dit soort tragedies is bij ons nauwelijks bekend. De 20 miljoen Oost-Europeanen die in de 2e WO zijn gestorven wel, maar de slachting die Stalin in de Ukraïne aanrichtte op grond van zijn "menslievende" politiek kennen niet veel mensen.
De Ukraïners waren in die jaren voorafgaande aan de 2e WO zo lamgeslagen door de de Russen dat de Duitsers er weinig tegenstand van betekenis ondervonden bij hun opmars.

Een minder trieste plaats om te bezoeken is het Holenklooster van Kiev aan de oever van de Dnjepr. Een enorm complex van kloosters met daaronder wel 30 km grotten en gangen die momenteel nog opgeknapt worden. Het gaat om de Russisch-Orthodoxe kerk, overigens ook een instituut wat gedurende de bezetting door de Russen geen prettig bestaan had. Of je religieus bent of niet, de plaats is heel mooi en vanaf de rand van het complex heb je een mooi overzicht over de Dnjepr en de oostkant van Kiev.

De daken van de torentjes zijn bedekt met bladgoud. Erg toeristisch is het niet echt, uit West-Europa komen niet heel veel toeristen. Uit Israël en Rusland nog wel meerdere.

Het rondje sight-seeing duurde natuurlijk niet lang, er moest gewerkt worden en overigens was het ook knap koud daar. Niet zozeer de temperatuur van net onder nul maar wel de wind maakte het koud. Een heel klein beetje sneeuw zorgde voor een echt winters gevoel.

Het uitzicht over de stand en de rivier vanaf het klooster is indrukwekkend. De Dnjepr komt vanaf de zwarte zee langs Dnjepropetrovsk het land binnen en slingert, op sommige plekken enorm breed, door Kiev naar Tsjernobyl en verder naar Belarus (Wit-Rusland).

Hoe mooi het op die plaats ook is, kom je in de bewoonde delen van Kiev dan vallen met name de betonnen blokkendozen van wooncomplexen op. In communistische stijl van veel beton en weinig glas, geen onderhoud en klein. En evengoed kost een simpel éénkamerappartement in het centrum van Kiev nog gauw USD 300 per maand. Het gemiddelde inkomen van de Ukraïner ligt "een stukje" lager.

De corruptie in het land is iets wat door de bewoners als "normaal" beschouwd, een "way to survive" van oudsher. Het zwarte circuit is minstens zo groot als het officiële circuit en de controlerende instanties doen er net zo grof aan mee als de burgers. En dat zet zich door tot in de top van de overheid.
Niet iedereen kan zich daarmee helpen, de echt arme mensen zijn dan ook straat- en straatarm en leven van liefdadigheid (een sociaal vangnet van de overheid is er niet). De echt rijken zijn zo schandalig rijk dat ze hier in de Quote 500 niet zouden opvallen. Hummers, Range Rovers, BMW 4-wheel drives, Mercedessen zijn dan ook geen zeldzaamheid in Kiev. Vrijwel allemaal zwart als symboliseren ze daarmee het geld waarmee het gekocht is.

Tot zover de aardrijkskunde...of geschiedenis...of wat dan ook :) Gisteren was het allemaal weer voorbij en ook de vlucht terug naar Amsterdam ging "reibungslos", op goed Nederlands. Althans, tot aan de nadering van Amsterdam. Het was erg slecht weer, onweersbuien boven Schiphol en tijdens de landing was het wat turbulent en bliksemde het een beetje. Net na de landing moest het toestel een half uur midden op het platform blijven staan omdat niets mocht bewegen en mensen niet buiten mochten komen om het toestel aan de gate aan te sluiten of leeg te laden. Een half uur later kwam dat weer helemaal goed...en gingen we als de "bliksem" verder naar huis.

En nu na nog een dagje werken wacht alweer een verre reis. Terschelling dit keer. Morgen om 3 uur op de boot en dan vervolgens naar het hotel. Van de zondag kan ik me nog geen voorstelling maken. De heup voel ik nog steeds, niet het gewricht van binnen maar duidelijk de buitenkant van het bot, maar echt pijnlijk is het zo niet. Hoe dat met het lopen zal zijn, weet ik niet maar tijd wordt dan de minst belangrijke factor.

Ik heb het op mijn heup(en)...

Dit weekend werd het lopen verplaatst naar de zaterdag dat was niet de enige aanpassing. Ook de geplande 20 kilometer werd aangepast, naar 15,4 km. De reden daarvoor is een vervelende heup. Na de 2 voorgaande trainingen deze week was het al pijnlijk. Tijdens het lopen had ik nergens last van maar erna was het goed voelbaar. Gisteren begon ik het na een kilometer of 8 te voelen, geen pijn maar wel gevoelig en het leek me beter maar wat minder te doen.
De pijnlijke plek is precies op de bovenkant van het heupbeen, aan de zijkant van het lichaam waar bij slanke mensen dat bot wat uitsteekt :) Lopend en bewegend heb ik er nog het minste last van, maar als ik een tijd gezeten heb is het niet echt lekker om weer in beweging te komen. Even oppassen dus....

Het was gisteren wel mooi weer om te lopen. Zonnig, toch nog vrij warm en niet veel wind. Mooi om even het prutserig kleine stukje bos door te lopen, wat onze regio rijk is. Het was erg rustig, weinig mensen hadden besloten de laatste oktoberdag daar rond te kijken.
Op dat moment ging het allemaal nog lekker met lopen, weliswaar op een rustig tempo. Vanaf huis is het ongeveer 4 km naar het Poelbos en dat hele bos loop je door in pakweg 7 minuten, daarna door richting 's Heer Hendrikskinderen.
Ik had in het Poelbos ontdekt dat er heel veel blaadjes van de bomen waren gevallen en dat deed me denken aan onze nationale trots: de NS. Die hebben in het najaar heel wat te stellen met de blaadjes, treinen hebben daar kennelijk moeite mee.
Geïnspireerd door Ronald die vanuit zo'n invalshoek de zee bekijkt, heb ik even de rails geïnspecteerd op blaadjes. Even "statjohn" gespeeld. Voor alle zekerheid ben ik maar met mijn gezicht in de richting gaat zitten waar een trein vandaan zou komen. Die bleef nog 5 minuten weg en ach, het was een STOPtrein dus waar zou ik me zorgen over maken...een stoptrein stopt immers.

Net klaar en terug op weg naar de overgang en de weg, kwam de trein langs. De machinist heeft niet in angst hoeven te zitten over een potentiële zelfmoordenaar, hij heeft me niet ziet zitten.

Vervolgens verder naar Goes en inmiddels had mijn heup zich gemeld. Op zich was het zeker niet zo pijnlijk dat ik niet kon lopen, ook de 20 km had ik nog wel vol kunnen maken maar misschien moet ik het signaal niet negeren met volgend weekend in Terschelling een halve marathon.
Van Goes naar huis was het nog 5 km en toen had ik al besloten er een punt achter te zetten.

De rest van de dag, en weer vooral na te hebben gezeten, was het wel pijnlijk. Dus misschien is de gedwongen rust die me de komende week te wachten staan, wel beter.
Morgenochtend begint de vooralsnog laatste zakentrip via Schiphol naar Kiev (Oekraïne) en woensdagavond zal ik weer thuis zijn. Dus lopen is er niet bij en afhankelijk van hoe het deze week ontwikkelt, loop ik ook donderdag niet (of wel).
Voor alle zekerheid geef ik het dan maar liever wat meer tijd omdat ik zondag in Terschelling echt wel die halve wil lopen. Het voornemen om ook daar gewoon zonder doelstellingen (behalve dan ervan genieten) wordt nu extra onderstreept.

Dus.....even weer geen logjes. Vrijdagmiddag steken we met de boot over van Harlingen naar Terschelling, om 15 uur. En dan wordt het in ieder geval een lekker weekendje zonder werk en beslist gezellig!